NAAR HET EINDE VAN DE WERELD MET DE HONDA AFRICA TWIN

De Noordkaap, ik had er al van gehoord, maar omdat ik al mijn grote reizen temperatuurgewijs zuidelijk richt, had ik er verder weinig aandacht aan besteed. Toen Honda me vroeg met de duurtest Africa Twin deel te nemen aan het eerste 
Adventure Roads event 
was er geen moment van twijfel. Ik wist niet wat me 
te wachten stond.

De mooiste route

De Noordkaap dus. Niet te onderschatten, want een heel eind boven de poolcirkel gesitueerd, helemaal aan de top van Noorwegen. Vanaf de hoofdstad Oslo reden we ruim 3.500 km om er te geraken. Niet langs de kortste weg, niet langs de gemakkelijkste route en niet altijd met mooi weer. Maar het was de beste manier om dit te doen. Dit is niet iets wat je elk jaar doet, dus kan je het maar beter meteen goed doen.

In plaats van uit Oslo direct noordwaarts te gaan, reden we schuin noordwestelijk naar de kust, om ook de bekende Geiranger Fjord met de Trolklstigen (trollentrap) beklimming (of afdaling in ons geval) mee te nemen. Eén van de mooiste motorplekken ter wereld, maar als het er 2 graden boven nul is en sneeuwt, is de pret er toch een beetje af. Neem dat maar van ons aan.

Redelijk onderkoeld en vermoeid na 13 uur op de motor, kwamen we aan in Forsnavag. Daarna ging het eigenlijk alleen maar vlotter. De rit naar Trondheim was net als de vorige indrukwekkend mooi en we kregen de vier seizoenen in één dag te verwerken. Soms begint het letterlijk op een afstand van 5 meter water te gieten en ligt er 300 meter verder een scherpe lijn waar de bui ophoudt. Gek. Verrassend. Typisch.

Niets is traditioneel

Noorwegen en vooral de noordelijke kant past in geen enkel traditioneel plaatje. Het is er onbeschrijflijk mooi. Grillig ook. Puur, proper en gigantisch. Je rijdt nooit langer dan een uur door hetzelfde landschap en toch past alles weer bij elkaar. Grillige bergtoppen, sneeuw, fjorden, meren, onverharde wegen, heerlijke stuurbaantjes, het passeert allemaal onder de wielen van je Africa Twin door, met een tempo dat je niet voor mogelijk houdt.

Eén grote rush

Terugkijkend op de reis, moeten we het roadbook erbij halen om na te gaan op welke dag wat gebeurde. Eén dag nadat we van de Noordkaap terug bij het hotel aankwamen en lichtjes uitgeput naar de kamer strompelden, lijkt de hele rit één grote rush. Een mengeling van fysieke uitdagingen, een overweldigend landschap en een nog sterkere band met die duivelse Africa Twin. Hij stond al ruim een jaar in de duurtestgarage en net toen we dachten dat we de motor helemaal kenden, verbaast hij ons opnieuw. De motor heeft op 8 dagen in extreme omstandigheden geen krimp gegeven.

Goed uitgerust

De Africa Twin heeft ook verrassende touring capaciteiten. De off road capaciteiten hadden we onder andere vorig jaar in Wales met de AT al vaak uitgetest en goed bevonden. De reis naar de Kaap verliep echter voor een groot deel over verharde wegen. Wel, met geen enkele dag met minder dan 10 uur in het zadel, kunnen we melden dat het comfort op de Africa Twin uitstekend is. We waren maar wat blij met de hogere ruit en de verwarmde handvaten. In Noorwegen beweert men bij hoog en laag dat er geen slecht weer bestaat.

Al hadden we twee dagen dat het kwik boven de 20 graden ging, en dan is het helemaal genieten. Niet omdat het zoveel gemakkelijker rijden is, maar omdat met heldere blauwe lucht het landschap in Noorwegen zo mogelijk nog indrukwekkender is. We hebben ons letterlijk geen seconde verveeld. Met uitzonderig van misschien 's nachts wanneer we de slaap niet konden vatten. Niet verwonderlijk met 6 dagen zonder één seconde duisternis, een mens zou er voor in een kast willen kruipen. Maar uit de kast komen is dan weer wat minder...

Dichter bij de kaap

Dan de Noordkaap. Je zou kunnen stellen dat het niet meer dan een rotspunt is aan de Barentszee, maar het is veel meer dan dat. Als je in bijna rechte lijn naar boven rijdt, weet je dat je op een bepaald punt niet meer verder kunt. De wind scherpt aan, wordt harder en snijdt door je heen. Het is kil, woest en imposant.

Alles verandert dan ook als je pakweg 100 km voor de kaap komt. De vegetatie vermindert, enkel grassen en mossen zien het bijvoorbeeld nog zitten om hier te groeien. Er zijn nauwelijks nog huizen en de natuur wordt er heel grillig. Zelfs in de zomer ligt er overal nog veel sneeuw. Het voelt alsof je naar het einde van de wereld rijdt. Je wordt er stil van.

Op de kaap

En dan sta je daar. Op die rotspunt, dat monument. Uitgelaten en kapot. Met 40 nieuwe vrienden, want Honda nodigde journalisten, bloggers en bekendheden uit de hele wereld uit om de uitdaging aan te gaan. Een bonte bende die na dit avontuur een heel hechte groep vormde. Eentje moest er af, collega en vriendin Lydia Truglio Beaumont nog wel, die op dag 1 ongelukkig ten val kwam en een paar ribben brak met een geperforeerde long er bovenop. De enige valpartij op de gehele trip. Het zegt veel over de organisatie van Honda's Adventure Roads. Alles tot in de puntjes voorbereid door mensen met kennis van zaken.

Eindelijk nacht

We komen nog terug op Honda’s nieuwe Adventure Roads programma, maar weet dat deze eerste editie een voorbode is van nog veel meer van dit. Gericht op de klanten. Wie een Honda heeft mag zich al klaar maken voor een volgend event. Die zal er naar alle waarschijnlijkheid ergens in 2018 komen, maar kan net zo goed in Afrika als in Azië plaats gaan vinden. Als Honda er uit is, lees je het hier onmiddellijk. Maar voor nu, als je ons even wilt excuseren, het wordt voor het eerst in 8 dagen donker. Dat wordt slapen als nooit voorheen.

Facebook Twitter Youtube